Op Threads kwam ik een post tegen die goed liep. “BREAKING: Claude heeft een feature die Wine Mode heet.” Zes prompts eronder, en je koopt wijn zonder te doen alsof.
Ik zit op de plek waar je beide helften van die claim kunt nakijken. Overdag werk ik dagelijks met Claude. ’s Avonds schrijf ik over wijn op VinoVonk. De prompts werken. De feature bestaat niet.
Wine Mode bestaat niet
Er zit geen verborgen modus in Claude. Geen schakelaar, geen wijndatabase die aanspringt bij het woord chardonnay. Wat die post Wine Mode noemt is een rol plus context. Je zegt wie het model moet zijn, wat jij al drinkt, wat je budget is en wat je eruit wil halen. Dat is wat elke bruikbare prompt doet.
Dat maakt het niet minder waard. Mijn bezwaar zit in de verpakking. Wie denkt dat het aan een toverwoord ligt, kopieert het toverwoord en vult zijn eigen context niet in. Die context is het hele punt.
Wat de post wel goed ziet: wijn is een onderwerp waar mensen zich snel dom bij voelen. Dat die post zo hard rondging zegt genoeg. Een model dat dezelfde vraag drie keer beantwoordt zonder te zuchten, helpt daar echt tegen.
De zes prompts, herschreven
De originele prompts zijn Engels en algemeen. Hieronder mijn versies, in het Nederlands, met wat ik zou missen als ik ze zelf voor een fles zou gebruiken.
1. Aanzetten. Vertel er ook bij wat je níet lekker vindt. Afkeer is preciezer dan voorkeur. Het scheelt je vier flessen die halfvol in de koelkast blijven staan.
Je bent een wijnkenner die uitlegt zonder te imponeren. Ik weet weinig van wijn.
Wat ik meestal drink: [invullen]. Wat ik echt niet lekker vind: [invullen].
Budget per fles: [invullen]. Waar ik koop: [supermarkt / slijter / online].
Leg alleen uit wat ik nodig heb om te kiezen, geen geschiedenisles.2. Het spiekbriefje. Zes dingen om in dertig seconden een fles te kiezen. Dwing het tot wat er in een Nederlandse winkel echt op het etiket staat.
Geef me de 6 dingen die ik in een winkel in 30 seconden kan checken om een
goede fles te kiezen. Baseer je alleen op wat er in Nederland op het etiket
of het schap staat. Voor elk punt: wat betekent het en wat is het signaal
dat ik moet negeren.3. De match. Hier gaat de originele prompt het snelst mank. Een spijs-wijnadvies zonder seizoen en serveertemperatuur is een half advies. Dezelfde fles op 18 graden in juli is een andere wijn dan op 14 graden.
Ik kook [gerecht] voor [gelegenheid], het is nu [seizoen].
Geef me 2 opties: een veilige en een die net iets spannender is.
Noem per fles de serveertemperatuur en of ik hem moet openen of decanteren.
Zeg er ook bij welk element in het gerecht de match maakt: vet, zuur, zoet of kruiding.4. Proeven. De originele prompt vraagt hoe je erover praat zonder voor idioot door te gaan. Dat is de verkeerde volgorde. Ik heb leren proeven met het glas voor me en het etiket uit zicht. Wat je waarneemt komt eerst. De woorden komen daarna, en die zijn secundair.
Leer me proeven in vier stappen: kleur, geur, mond, afdronk.
Geef per stap één concrete vraag die ik mezelf kan stellen en waar ik op moet letten.
Geen bloemrijke beschrijvingen, gewoon wat ik waarneem.
Vraag me daarna wat ik proefde en help me daar woorden bij te zoeken.5. Naast je vaste fles. Deze levert het meeste op, mits je hem dwingt tot wijn die hier te koop is. Ik vraag er ook bij wat er ongewoon aan is. Een druif die je niet kent of een producent die biologisch werkt, dat is waar het interessant wordt.
Ik koop altijd hetzelfde: [invullen]. Geef me 5 wijnen die daar net naast liggen,
oplopend van "bijna hetzelfde" naar "flinke stap".
Alleen dingen die in Nederland te koop zijn bij slijter of online.
Zeg per wijn wat de sprong is ten opzichte van wat ik nu drink, of er iets
bijzonders aan de druif of de producent is, en of de prijs klopt met wat je
ervoor terugkrijgt.6. Cadeau. Zet erbij of de fles meteen open kan of nog even kan liggen. Dat scheelt een misser.
Ik zoek een fles voor [persoon en gelegenheid], budget [bedrag].
Hij moet doordacht ogen, niet duur willen lijken.
Zeg erbij of de fles meteen open kan of beter nog even ligt,
en geef me één zin die ik erbij kan zeggen zonder wijnjargon.Waarom een model hier goed in is
Wijnadvies van mensen is bijna nooit gratis. De slijter verkoopt wat er in het schap staat. De vriend met verstand van wijn adviseert zijn eigen smaak. Ik ook: ik schrijf het liefst over mousserend en over biologisch gewerkte wijn, en dat kleurt wat ik aanraad.
Een model heeft geen voorraad en geen marge. Het herhaalt zichzelf zonder ongeduld. Dat is precies wat iemand nodig heeft die net heeft toegegeven dat hij rode wijn eigenlijk niet lekker vindt.
Wat het niet kan
Het model proeft niet. Het weet niet dat de oogst van dat jaar bij die producent tegenviel, of dat de partij die nu in Nederland ligt uit een andere kelder komt dan de flessen van vorig jaar. Het kent jouw kast niet. En het verzint een jaargang of een importeur erbij als je er niet naar vraagt. Bij een producent die je kent val je daarover. Bij een producent die je niet kent slik je het.
Er zit ook een richting in die me niet lekker zit, en dat is mijn belangrijkste bezwaar. Vraag een model om suggesties en het geeft je een lijst. Nog een fles, nog een streek. Mijn uitgangspunt is precies andersom: minder drinken, beter kiezen. Eén fles die je begrijpt zegt meer dan zes die je uitprobeerde omdat een chatvenster ze noemde. Lees de lijst dus als leesvoer. Neem er één van mee naar de kassa.
En wat je invult gaat naar een bedrijf. Je smaak, je budget, voor wie je iets koopt. Geen ramp, maar het is meer dan je aan de slijter vertelt. Vul in wat nodig is voor een goed antwoord, niet meer.
Neem prompt 2 mee de winkel in. Check de zes punten aan het schap en koop de fles die jij begrijpt. Over wat er daarna in het glas gebeurt schrijf ik op VinoVonk.